У беларускай дзіцячай літаратуры ёсць імёны, што гучаць ціхім, але ўпэўненым святлом. Да такіх належыць Ніна Васільеўна Галіноўская — паэтэса, якая ўсё жыццё прысвяціла маленькім чытачам, іх чыстаму смеху, іх першым адкрыццям і іх здольнасці бачыць свет у яго натуральнай прыгажосці.

Дзяцінства, пераплеценае з вайной

Ніна нарадзілася 18 снежня 1935 года ў вёсцы Вялікія Лазіцы Шклоўскага раёна, у працавітай і дружнай сялянскай сям’і. Бацькі — Васіль Фролавіч і Надзея Мікалаеўна — умелі не толькі працаваць, але і ствараць у доме атмасферу цяпла і культуры. Две швейныя машынкі «Зінгер» кармілі сям’ю, а вечаровыя чытанні Пушкіна, Жукоўскага, беларускіх паданняў і легенд былі спатолай для душы. У такім асяроддзі маленькая Ніна вучылася слухаць слова, адчуваць яго музыку, назіраць за светам і захоўваць у сэрцы ўсё, што кранала.

Але ў шосты год яе жыцця ў дзверы ўвайшла вайна. Тры гады акупацыі, аблавы, расстрэлы, холад і голад — усё гэта стала часткай яе дзіцячай памяці. Яна бегла з маці і братам у поле, хаваючыся ў баразне ад «жужжачых пчол» — варожых самалётаў. Яна праводзіла ночы ў лясной зямлянцы, прыкрытая ельнікам. У 1943 годзе прыйшла страшная вестка пра гібель бацькі.

Гэтыя ўспаміны пазней стануць асновай кнігі «Пра дзяўчынку Галінку» — шчырай, балючай, але неабходнай праўды пра вайну, якую Ніна Васільеўна імкнулася данесці да дзяцей, каб памяць не згасла.

Дарога да літаратуры

Пасля заканчэння Магілёўскага педагагічнага вучылішча ў 1955 годзе Ніна паехала працаваць на Брэстчыну, у дзіцячы сад торфапрадпрыемства «Колпеніца». Менавіта там, сярод дзіцячых галасоў і кніжак Маршака, Барто, Чукоўскага, яна ўпершыню падумала: «А можа, і я змагу так напісаць?»

Яна адважылася адправіць свае першыя вершы Васілю Вітку, галоўнаму рэдактару «Вясёлкі». І той, здзіўлены і ўражаны, падтрымаў малады талент. Так пачалася яе вялікая дарога ў дзіцячую літаратуру.

Першы верш быў надрукаваны ў 1958 годзе ў газеце «Красное знамя». А далей — кніга за кнігай, сустрэча за сустрэчай, вершы, казкі, небыліцы, загадкі, «дзіцячыя прыпеўкі»… Усяго каля пятнаццаці зборнікаў, якія сталі сябрамі для некалькіх пакаленняў беларускіх дзяцей.

Сярод іх — «Давайце пазнаёмімся» (1962), «Лясная зарадка» (1965), «Размова сняжынак» (1968), «Сяргейкаў параход» (1972), «Кніжчыны сябры» (1975), «Мой дзень» (1977), «Зай прагназіст» (1979), «Незвычайны карагод» (1986), «Восень едзе ў магазін» (1990).

У 1985 годзе Ніна Галіновская стала членам Саюза пісьменнікаў СССР.

Вучыла любіць кожную травінку

Ніна Васільеўна не проста пісала для дзяцей — яна жыла побач з імі. Сустрэчы ў школах, бібліятэках, лагерах, удзел у святах і кніжных выставах — усё гэта было часткай яе жыцця. Яна ведала: дзіця адчувае фальш, але заўсёды адгукаецца на шчырасць.

На пытанне, што галоўнае ў дзіцячай літаратуры, яна адказвала проста і мудра: «Трэба навучыць дзіця правільна хадзіць па зямлі. Не ў сэнсе ступаць, а ў сэнсе — паважаць кожную травінку, кожную пташачку».

Гэтая філасофія пранізвае ўсе яе творы — светлыя, добрыя, поўныя цеплыні і гумару.

Памяць, якая жыве ў кнігах і сэрцах

Ніна Галіновская адышла ў 2025 годзе, пакінуўшы пасля сябе вялікую спадчыну — не толькі кнігі, але і цэлы свет, у якім дзіцячая душа адчувае сябе ў бяспецы. Яе вершы і сёння вучаць маленькіх чытачоў бачыць прыгажосць у простым, радавацца дробязям, быць уважлівымі да прыроды і людзей.

Яна прайшла праз вайну, праз цяжкасці, але захавала ў сабе святло — і шчодра падзялілася ім з дзецьмі. Таму і сёння яе называюць любімай паэтэсай беларускіх дзяцей.