Алесь Уладзіміравіч Пісьмянкоў (25 лютага 1957, вёска Іванаўка Касцюковіцкага раёну Магілёўскай вобласці — 23 красавіка 2004, Мінск) — беларускі паэт рамантычнага светаўспрымання, чый творчы шлях пачаўся з публікацыі першага верша ў 1972 годзе ў раённай газеце «Сцяг камунізму». Пасля заканчэння філалагічнага факультэта БДУ (1980) працаваў у выдавецтве і перыёдыцы — у газетах «Літаратура і мастацтва», часопісах «Полымя» і «Вожык», быў намеснікам старшыні Саюза пісьменнікаў Беларусі. Аўтар кніг паэзіі «Белы Камень» (1983), «Чытаю зоры» (1988), «Планіда» (1994), зборнікаў для дзяцей «Заўзятары» (1993) і «Ласуны‑веселуны» (1996), а таксама «Журавель над студняй» (1998) і выбраных вершаў «Я не памру, пакуль люблю…» (2000); паэзія Пісьмянкова адрозніваецца глыбокім лірызмам, патрыятызмам, філасофскай заглыбленасцю і моцнай сувяззю з «малой радзімай», а памёр паэт раптоўна ад сардэчнага прыступу на працоўным месцы, быў пахаваны на Кальварыйскіх могілках у Мінску.

Якая позняя вясна,
Якое доўгае чаканне!
Мне ноччу сніцца баразна,
Шпаком разбуджанае ранне
I бацькам выбелены сад.
Пад белай яблынькаю — грады.
У маці ясніцца пагляд:
Яна высаджвае расаду.
Якое простае жыццё
Для выпадковага пагляду!
А тут не побыт, тут — быццё,
Яго высокая улада.

Мне сніцца выбелены сад,
О, каб вярнуць той кадр назад!