16 лютага — пачатак Масленічнага тыдня

Масленіца ў народнай культуры заўсёды была большым, чым проста тыдзень бліноў і шумных забаў. Гэта старажытны абрад развітання з зімой і сустрэчы абуджэння прыроды, у якім перапляліся язычніцкія ўяўленні пра сонца і хрысціянская падрыхтоўка да Вялікага посту. Яе сутнасць — у перамене, у абнаўленні, у тым, каб пакінуць за плячыма ўсё цяжкае і ўвайсці ў новы сезон з лёгкасцю і чыстым сэрцам.

Масленічны тыдзень пачынаецца з панядзелка, які называлі «Сустрэчай Масленіцы»: у гэты дзень людзі адчынялі дзверы святу, пяклі першыя бліны, запрашалі гасцей, нібыта дазваляючы вясне ступіць на парог. Аўторак, «Заігрыш», належаў моладзі — з катаннямі, гульнямі, жартоўнымі сустрэчамі, дзе хлопцы і дзяўчаты прыглядаліся адзін да аднаго, адчуваючы, як жыццё паступова абуджаецца пасля зімовай цішыні.
Серада, «Ласунак», прыносіла ў хаты цеплыню і гасціннасць: гаспадыні частавалі зяцёў і родных, а бліны станавіліся знакам дабра і шчырасці. Чацвер, «Разгуляй», адкрываў шырокую Масленіцу — самы вясёлы і шумны час, калі на вуліцах гучалі песні, ладзіліся кірмашы, тэатралізаваныя сцэнкі і народныя забавы. Пятніца, «Цешчыны вячоркі», умацоўвала сямейныя сувязі: цешча ішла ў госці да зяця, і гэтая традыцыя нагадвала, што згода ў доме — адна з галоўных каштоўнасцяў.
Субота, «Залоўкіны вячоркі», была днём жаночай салідарнасці, калі нявестка прымала залоўку, а за блінамі і размовамі жанчыны дзяліліся жыццёвым досведам і падтрымкай. І нарэшце, «Даравальная нядзеля» завяршала Масленіцу асаблівай цішынёй і чалавечай шчырасцю: людзі прасілі адзін у аднаго прабачэння, каб увайсці ў пост і ў вясну з лёгкім сэрцам.
Кульмінацыяй заставалася спальванне пудзіла — сімвалу зімы, якая адыходзіць. У гэтым агні знікалі старыя крыўды і цяжкія думкі, а разам з іскрамі ў неба ўзлятала надзея на абнаўленне.
Масленіца жыве не ў датах, а ў пераемнасці: у сямейных рэцэптах бліноў, у дзіцячых гульнях, у жаданні сабрацца разам і сустрэць вясну з адкрытай душой. Менавіта гэта робіць яе не проста святам, а часткай культурнай памяці, якая працягвае жыць у кожным пакаленні.