Калі настаўнік любіць сваю працу, дзяцей, то абавязкова дасягне поспеху. Кацярына Аляксееўна выкладае свой прадмет так, каб вучням было цікава на ўроках. Літаратура, на яе думку, галоўны з прадметаў, які выхоўвае асобу дзіцяці як чалавека ў самым лепшым сэнсе гэтага слова. Яе вучні не цураюцца род¬най мовы, бо яна вельмі прыгожая і мілагучная. Самай высокай узнагародай за сваю працу настаўніца лічыць неабыякавасць дзяцей да свайго прадмета. 

– Я вельмі люблю сваю прафесію і жыву ёю, – гаворыць Леташкова. – Мае вучні вельмі старанныя і добра размаўляюць на беларускай мове, з задавальненнем чытаюць. Свае веды яны шматразова пацвярджалі на раённых і абласных алімпіядах, станавіліся іх прызёрамі, мелі добрыя вынікі і па цэнтралізаванаму тэсціраванню па прадмету. У сучасны момант ганаруся сямікласніцамі Марынай Балаханавай і Вікторыяй Галезнік, дзевяцікласніцамі Надзеяй Котавай, Ангелінай Красаковай, Ірынай Лізуновай, Крысцінай Юр’евай і іншымі. Вельмі старанны 9 “Б” класс.

Кацярына Аляксееўна ўпэўнена, каб дакрануцца да душы кожнага вучня, настаўнік абавязкова павінен быць проста добрым чалавекам. Толькі праз асабісты прыклад можна прывучыць дзетак да неабходнасці дбаць пра захаванне і развіццё невычарпальных скарбаў народнай мудрасці. Настаўніца беларускай мовы імкнецца, каб вучні палюбілі родную мову, каб хацелі размаўляць на ёй, глыбей пазнавалі і спасцігалі таямніцы роднага слова. Тэарэтычныя веды замацоўваюцца на практыцы. Таксама Леташкова з задавальненнем прывівае дзецям любоў да твораў выдатных беларускіх пісьменікаў: Івана Мележа, Уладзіміра Караткевіча, Івана Шамякіна і многіх іншых. 

Выбар прафесіі – важны крок у жыцці. Калісьці ён стаяў і перад Кацярынай. Дзяўчына захаплялася беларускай мовай, таму перавагу і аддала ёй, паступіла ў Магілёўскі педагагічны інстытут. Дыпламаваным спецыялістам вярнулася ў родны Слаўгарадскі раён, некаторы час працавала арганізатарам у школе і толькі праз тры гады заняла месца настаўніка. Праз некаторы час іх населены пункт папаў у зону адсялення пасля аварыі на Чарнобыльскай АЭС і Леташкова вымушана была памяняць месца жыхарства. Так яна прыехала ў наш горад, працаўладкавалася ў СШ №4. З той пары мінула больш за дваццаць гадоў. І ўвесь гэты час настаўніца беларускай мовы і літаратуры дае сваім вучням трывалыя веды.

 

 – Вельмі хачу, каб дзеці ведалі і шанавалі традыцыі і культуру роднага краю, – дзеліцца думкамі Кацярына Аляксееўна. – Мару, каб мова наша гучала не толькі на ўроках у школе, але і ў доме кожнага беларуса, каб нашы ўнукі і праўнукі таксама маглі дакрануцца душою да скарбаў, назапашаных вякамі. Спадзяюся, што мае вучні стануць людзьмі з вялікай літары. А гэта лепшая ўзнагарода для мяне, як настаўніка беларускай мовы і літаратуры.