Беларуская мова багатая на цікавыя словы і дыялекты. І найперш імі вызначаецца запаведны край лясоў і рэк – беларускае Палессе. Нездарма палешукоў, якія шмат гадоў жывуць у іншых краях, можна  пазнаць па асабліваму говару.

Алена Андрэйкавец, дыспетчар ААТ «Гавяды-Агра» – УКХ» ужо больш за 20 гадоў жыве на Магілёўшчыне. Але і зараз прыемны голас жанчыны вымаўляе звыклыя нам словы з непаўторным палескім акцэнтам. «Я родам з Брэсцкай вобласці, са Століншчыны, – расказвае жанчына. – І на маёй малой радзіме сапраўды іншае маўленне. Напрыклад, мы ніколі не кажам «што», толькі «шо». І ўвогуле, шмат слоў, якія больш не пачуеш нідзе».

Так, Століншчына вядомая сваімі ганчарнымі вырабамі. Гаршкі там называюці «злівачы», збаны для малака – «кухлікі». «Палессе адрозніваецца незвычайнай прыродай, – расказвае Алена Лявонцьеўна. – У нас шмат сасновых лясоў і балот. Адпаведна, шмат грыбоў і ягад. І называем мы іх не так, як на Магілёўшчыне. Журавіны – чырвоныя ягады, чарніцы – чорныя ягады, альбо чэрніцы… Так і кажам: «пойдэм по чэрніцы».

Жанчына прызнаецца, што вельмі сумуе па сваёй малой радзіме і імкнецца з сям’ёй двойчы на год пабываць у бацькоўскай хаце. «Малая радзіма – гэта святое», – лічыць жанчына.